Alaria: – Dokąd idziesz? – zapytał Enzo, chwytając mnie za ramię. Jego oczy były szeroko otwarte ze zdziwienia, ale wiedziałam, że tak musi być. Albo mnie uszanuje, albo postawię go do pionu. – Nasze rzeczy są spakowane i myślę, że to oczywiste… – Nigdzie nie idziesz, Alario – powiedział, a ja uniosłam brew. Wyrwałam ramię z jego uścisku, wdzięczna, że nie był mocny, choć stanowczy. – A kim ty jes