ZIA Godziny znów mijały, ale czułam, jakby to była wieczność. Siedziałam zwinięta w kącie pokoju, uparta i obolała, ignorując gryzący głód, który skręcał mi wnętrzności. Za każdym razem, gdy drzwi się otwierały, był to ten sam mężczyzna co wcześniej – ten, który przyniósł tacę z jedzeniem i wymienił ją na świeżą, tylko po to, by znów wyjść w milczeniu. Nigdy na mnie nie patrzył, nie powiedział już