Hazel Powietrze znieruchomiało. Wydawało się, że zszokowałam ją, bo burza gwałtownie ustała, a my z powrotem znalazłyśmy się na polanie. Światło w jej naszyjniku przygasło, gdy wpatrywała się we mnie. Spuściła wzrok, a potem znów na mnie spojrzała. – Tego właśnie pragnęła dla ciebie twoja matka – powiedziała. Drgnęłam. Coś w głębi mojego umysłu krzyknęło z protestem. – Po to się urodziłaś, Haze