Ślady stóp urywały się w połowie pokoju. Stałam jak wmurowana, a ciężar powietrza napierał na mnie, gdy tak się w nie wpatrywałam. Nie były duże – ledwie zauważalne, ale jednak tam były. Wilgotne plamy ciągnące się od balkonu w stronę kąta obok komody. Przez dłuższą chwilę nie mogłam się poruszyć. Słaby szum deszczu na zewnątrz blakł pod dudnieniem mojego serca. Przełknęłam ślinę, przenosząc