Zaczęło się od poszukiwań kawy. Pewnego ranka błąkałam się po ogromnej rezydencji Declana, ubrana w jedną z jego za dużych koszul i parę puszystych skarpet, gdy nagle poczułam się beznadziejnie zagubiona. — To miejsce jest absurdalne — wymruczałam, zaglądając do kolejnego pustego pokoju. — Kto w ogóle potrzebuje aż tylu drzwi? Declan wspomniał, że kuchnia jest „tuż za korytarzem”, ale koryta