TESSA – Tesso. – Głos Ronana odwrócił moją uwagę od kotłujących się w parku szczeniaków. – Cześć. – Wstałam z ławki, strzepując z dżinsów niewidzialny pył. – Chciałeś porozmawiać. O co chodzi? – Coś wiesz. – Wiatr musnął moją twarz, a po moich plecach przebiegł dreszcz, przyprawiając mnie o gęsią skórkę. – O czym? – zapytałam, starając się, by mój głos brzmiał spokojnie, mimo że jego wzrok palił m