– Co właśnie powiedziałaś? Korytarz cuchnął środkiem dezynfekującym i złymi decyzjami. Moje buty szurały o linoleum, gdy skręcałam za róg, a serce biło coraz mocniej z każdym krokiem. Powinnam była uciekać – ba, pędzić co sił w nogach – ale węzeł w mojej klatce piersiowej zaciskał się tym bardziej, im bliżej byłam głosu Cassiana. Boże, spraw, bym zdążyła się stąd wydostać. Byłam w połowie korytarza, gdy niski, gardłowy warkot sprawił, że zamarłam w miejscu. W żołądku mi się przewróciło. Skręciłam w bok i oto był. Cassian. Jego dłoń była zaciśnięta na gardle doktor Clary, jej stopy dyndały kilka centymetrów nad ziemią, słabo kopiąc w powietrzu. Jego oczy płonęły złotem, ostre i dzikie, zupełnie niepodobne do tych obojętnych, niebieskich oczu, które patrzyły przeze mnie, gdy mnie odrzucał. Wilk przejął nad nim kontrolę. – Co właśnie powiedziałaś? – Jego głos był surowy, to był brutalny warkot, który zdawał się trząść ścianami. Szlag. – Cassian, puść ją! – krzyknęłam, rzucając się do przodu. Moje dłonie naparły na jego klatkę piersiową, ale on ani drgnął. To było jak próba przesunięcia góry. Paznokcie Clary wbijały się w jego dłoń, a jej twarz przybrała alarmujący odcień czerwieni. – Cholera, cholera – puść ją, do jasnej kurwy!! – Popchnęłam go ponownie, tym razem mocniej, podczas gdy panika dławiła mnie w gardle. Jego spojrzenie spoczęło na mnie, te żarzące się oczy lekko się zwęziły. Przez sekundę myślałam, że może faktycznie posłucha. Nie posłuchał. – Kurwa, Cassian! – wrzeszczę, uderzając go teraz w pierś. Jego uścisk zelżał na tyle, że Clara osunęła się na podłogę, łapiąc powietrze i trzymając się za gardło. Upadłam na kolana obok niej, ręce mi drżały, gdy pomagałam jej usiąść. – Wszystko w porządku? – Mój głos ledwie był stabilny. Jej oczy wystrzeliły w stronę Cassiana, szerokie i pełne czystego przerażenia. – Ja... – Nie miała szansy dokończyć. Ręka Cassiana wystrzeliła, chwytając mnie za nadgarstek i stawiając do pionu. Zanim zdążyłam zareagować, plecy uderzyły o ścianę, a impet wybił mi dech z płuc. – Wynocha – warknął do Clary, nawet na nią nie patrząc. Nie trzeba było jej powtarzać dwa razy. Podniosła się chwiejnie, a stukot jej obcasów o płytki oddalał się, gdy uciekała, z urywanym i nierównym oddechem. Zostałam z nim sama. Jego złote oczy wbiły się w moje, a ich intensywność sprawiła, że przewróciło mi się w żołądku. – Co z tobą do cholery jest nie tak? – splunęłam, szarpiąc się w jego uścisku. Jego dłoń była jak z żelaza, przybijając mnie do zimnej ściany. – Kim on jest? – Jego głos był niski, groźny, jak cisza przed burzą. Serce mi zamarło. – Kto? – Nie rżnij głupiej, Sienna. – Jego uścisk na moim nadgarstku zacieśnił się, a ja syknęłam z bólu. – Chłopak na odległość? Kto to kurwa jest? Moje myśli gorączkowo szukały odpowiedzi, ale jedyne, o czym mogłam myśleć, to ten mężczyzna w sali. Jego nieprzytomne ciało. Bezbronny. Jeśli Cassian dostanie go w swoje ręce w tym stanie – – To nie twój interes, do cholery! – warknęłam, a panika wyostrzyła mój ton. Jego usta wygięły się w warkocie, jego twarz była centymetry od mojej. – To jak najbardziej mój interes. Wciąż jesteś moją towarzyszką – warknął. – Nie, nie jestem! – Popchnęłam jego pierś wolną ręką, ale on nawet nie drgnął. Jego nos musnął moją szyję, a ja znieruchomiałam. Wciągnął głęboko powietrze, a jego gorący oddech owiał moją skórę. – Cuchniesz nim – mruczy, a jego głos jest niskim mrukiem. O nie, mowy nie ma. – Cassian, przestań! – Mój głos się załamał, był szorstki i pełen paniki. Jego złote oczy spojrzały w moje, ciemne i złowrogie. – Coś ukrywasz. – Nie ukrywam – Dźwięk stukających obcasów przeciął napięcie. – Cassian, kochanie, co się dzieje? Valentina. Jej głos był mdło słodki, z rodzaju tych, od których zgrzyta się zębami. Podeszła ostrożnie, a jej wypielęgnowane paznokcie sięgnęły jego ramienia. – Puść ją, dobrze? Już ją odrzuciłeś. Po co w ogóle marnujesz na nią czas? – dodała miękkim, przymilnym tonem. Jego głowa odwróciła się gwałtownie w jej stronę, a z jego gardła wyrwał się warkot. – Nie dotykaj mnie – splunął, a w jego głosie było więcej wilka niż człowieka. Cofnęła się, a jej idealna maska opadła na tyle, by ukazać błysk strachu. – Cassian, to ja. No dalej, kochanie, puść tę obrzydliwą omegę. Zignorował ją, przenosząc uwagę z powrotem na mnie. Jego dłoń chwyciła mnie za podbródek, zmuszając, bym na niego patrzyła. – Coś ukrywasz – powtórzył śmiertelnym szeptem. – Cassianie, proszę – szepnęłam, a łzy zaczęły mi spływać po policzkach. Valentina szarpnęła mocniej za jego ramię. – Cassian, przestań! Ja już tu jestem, kochanie. Jestem tym, czego potrzebujesz! Nie patrząc na nią, odepchnął ją od siebie. Upadła na ziemię z przerażonym okrzykiem, jej idealne blond włosy rozsypały się na twarzy. Zamarłam. Jeśli Valentina nie potrafiła go z tego wyciągnąć, to co ja mam do cholery zrobić? – Cassian, posłuchaj mnie. – Mój głos drżał, ale mimo to zmusiłam się do mówienia. – Między nami już koniec, pamiętasz? Odrzuciłeś mnie! Teraz mnie puść! Ale on nie puszczał. Zamiast tego znów wciągnął głęboko powietrze, pocierając nosem o moje ramię. Jego ciało zesztywniało, a złote oczy niebezpiecznie się zwęziły. – Cuchniesz nim – powiedział niskim warkotem. – K-kim? – Mój głos był ledwie szeptem. Jego wzrok wystrzelił w stronę drzwi gabinetu, z którego przed chwilą uciekłam. O nie. Ten mężczyzna. Oczywiście, niosłam go i tuliłam, niosąc z lasu do szpitala. Musiałam nim śmierdzieć. Szlag. Usta Cassiana wygięły się w warkocie i odwrócił się w stronę drzwi, a jego ruchy były szybkie i celowe. Krew ścięła mi się w żyłach. Szlag. – Cassian, nie... – Już szedł w stronę drzwi, za którymi leżał nieprzytomny mężczyzna, każdy mięsień w jego ciele był napięty, a złote oczy wciąż płonęły dziką furią jego wilka. Nie zastanawiałam się, co powiem za chwilę, nie planowałam wypowiedzieć tych słów na głos. Desperacja mną zawładnęła i zanim zdążyłam pomyśleć, słowa same wypadły mi z ust. – Przyjmę odrzucenie! Kurwa. Cassian zamarł w pół kroku, a jego głowa odwróciła się w moją stronę, jakbym go właśnie uderzyła. Złoto w jego oczach przygasło, wycofując się, gdy błękit oceanu jego ludzkiej strony zaczął powracać. Mrugnął raz, potem drugi, jakby próbował przetworzyć te słowa. Prawdziwy Cassian wrócił. – Co? – Słowo wyszło ochryple, surowo, jakbym właśnie wyrwała z niego coś niezbędnego do życia. Wpatruję się w niego, zdezorientowana. Czy to nie było to, czego chciał? Dał to jasno do zrozumienia, gdy paradował z Valentiną, zgłaszając do niej roszczenia, podczas gdy mnie odrzucił przy wszystkich. Dlaczego więc teraz patrzył na mnie, jakbym go właśnie wypatroszyła? – Przyjmuję je – powtórzyłam, chwytając się za ramiona, by ręce przestały mi drżeć. – Odrzucenie. Nie chcesz mnie jako towarzyszki, a ja mam dość trzymania się czegoś, co... – Mój głos zadrżał, ale zdusiłam gulę w gardle. – Co nigdy nie było prawdziwe. Przez chwilę panowała kompletna cisza. Nawet jego wilk zdawał się być ogłuszony, wycofując się całkowicie, gdy jego złote oczy, które powoli wracały do błękitu, wbiły się w moje. – Sienna – zaczął, jego głos był teraz niższy, niemal niepewny. – Nie. – Przerwałam mu, zanim zdążył wypowiedzieć jakąkolwiek wymówkę, która według niego miałaby to ułatwić. – To nie podlega dyskusji. Chcę mu powiedzieć wszystko. Jak bardzo jestem zmęczona uganianiem się za kimś, kto nigdy nawet się nie odwrócił, by na mnie spojrzeć. Jak każde moje poświęcenie – mój sen, moje szczęście, moje przeklęte zdrowie psychiczne – było dla kogoś, kogo to nie obchodziło. Ale nie mogłam. Nie teraz, gdy stał tam, wyglądając, jakby chciał powiedzieć coś, co mogłoby cofnąć wszystko, co właśnie wyznałam. – Dlaczego? – Jego głos pękł i to mnie zaskoczyło. Dlaczego? Dlaczego teraz? Dlaczego po latach traktowania mnie jak nic nieznaczącego śmiecia? – Ponieważ – powiedziałam, przełykając ślinę – jestem zmęczona. Poddaję się, Cassianie. Jego szczęka się zacisnęła, a pięści zwinęły u boków. Przez sekundę myślałam, że może będzie oponował, może spróbuje mnie zatrzymać. Ale tego nie zrobił. Cassian cofnął się o krok, a w jego niebieskich oczach błysnęło coś, czego nie potrafiłam nazwać. Żal? Ból? Nie. To niemożliwe. Nie u niego. Głos Valentiny przeciął powietrze niczym paznokcie po tablicy, drżąc na tyle, by brzmieć żałośnie. Uczepiła się ramienia Cassiana, zadzierając do niego głowę z załzawionymi oczami, które praktycznie krzyczały: „jestem ofiarą”. – Cassianie, proszę – jęknęła, a jej palce zacisnęły się na jego przedramieniu. – Po prostu zostaw ją w spokoju. Pewnie próbuje tylko pobudzić swojego wilka, żeby namieszać ci w głowie. Wiesz, jakie potrafią być Omegi. Omegi, oczywiście. Jakbyśmy byli jakimś wybrakowanym gatunkiem. Jej słowa odniosły pożądany skutek. Szczęka Cassiana się zacisnęła, a brwi zmarszczyły, jakby walczył z oskarżeniem, które właśnie zasiała. Tak, to cały on. Przez chwilę myślę, że naprawdę się odwróci i wyjdzie z nią. W końcu powiedział mi, że nie może uwierzyć, iż Bogini sparowała go, przyszłego Alfę, z taką Omegą jak ja. Ale wtedy, w ruchu, który zaskoczył nawet mnie, wyrwał ramię z jej uścisku. – Dość, Valentino – warknął, na tyle ostro, by się wzdrygnęła. – Ale... – zaczęła, ale nie pozwolił jej skończyć. – Powiedziałem: dość. – Jego oczy, ta dziwna, wirująca mieszanka złota i błękitu, znów spoczęły na mnie. – Sienna. Mrugam, zbita z tropu sposobem, w jaki wypowiedział moje imię. Jakby było czymś świętym. Czymś, czego jeszcze nie wyrzucił na śmietnik. – Dlaczego? – pyta, a jego głos jest teraz niższy, niemal zdesperowany. – Dlaczego miałabyś to przyjąć? Mówiłaś, że mnie kurewsko kochasz. Miłość? Gorzka śmiech wezbrał w moim gardle, ale go zdusiłam. Łzy zaczęły zbierać się w kącikach moich oczu. Nie zamierzam płakać. Nie, nie dam im tej satysfakcji. – Odrzuciłeś mnie, Cassianie. Wyraźnie pokazałeś mi, gdzie jest moje miejsce. A raczej, gdzie go nie ma. Wzdrygnął się, jakbym go spoliczkowała, ale nie obchodziło mnie to. Skończyłam z tą grą. – Sienna... – Drzwi za mną skrzypnęły, zanim zdążył skończyć. I wtedy się pojawił. – Ale przedstawienie... – wydobył się niski, gardłowy warkot. Ten głos był głęboki, spokojny i jakimś cudem zimniejszy niż furia Cassiana. Nie musiałam patrzeć, by wiedzieć, kto to jest. Bosy i bez koszulki, miał na sobie jedynie nisko opuszczone szare spodnie dresowe, a jego klatka piersiowa unosiła się i opadała, jakby właśnie przebiegł maraton. Jego oliwkowa skóra prezentowała sześciopak? Nie, ośmiopak, skóra wciąż była jakoś natłuszczona od olejku, który wcierałam w niego wcześniej. Włosy wciąż miał wilgotne, pasma opadały na te przeszywające, szałwiowo-zielone oczy, które przyszpiliły Cassiana w miejscu – to był ten mężczyzna, potężny wilk, którego uratowałam w lesie. Zaraz, zielone? Czy on nie miał czerwonych oczu? – Ty... ah! Zapowietrzyłam się, gdy jego ramię owinęło się wokół mojej talii, pewnie i zaborczo, przyciągając mnie do siebie, jakbym do niego należała. I do cholery, czuję, jakbym naprawdę należała. – Wolałbym, żeby nikt nie kradł mojej kobiety, kiedy śpię. – Tajemniczy, niesamowicie przystojny mężczyzna zawarczał, a jego głos był niski i groźny, każde słowo przeszywało wszystkich obecnych na korytarzu. Oczy Cassiana wystrzeliły w stronę miejsca, gdzie dłoń mężczyzny spoczywała na moim biodrze, jego usta rozchyliły się, jakby chciał coś powiedzieć. Jego oczy powoli zaczęły się zmieniać... Ale nic nie wyszło z jego ust. Powietrze zgęstniało od czegoś, czego nie potrafiłam nazwać i wiedziałam jedno – cokolwiek wydarzy się dalej, z tym człowiekiem w Watasze Brookstone już nigdy nic nie będzie takie samo. No to pięknie.