Uścisk Bety jest jak pieprzone imadło. Jego palce wbijały się w moje ramię, gdy ciągnął mnie naprzód. Potykam się na wypolerowanej kamiennej podłodze. W chwili, gdy ciężkie żelazne bramy zatrzasnęły się za nami, wiem, że popełniłam błąd. Nie dlatego, że żałuję przyjazdu. Nie dlatego, że się boję. Ale dlatego, że nie byłam gotowa go zobaczyć. — Jesteś Sienna, prawda? — pyta, gdy mijamy kolejne rzęd