– Cóż, myślę, że... – Pauzuję. Nie dlatego, że nie wiem, co chcę powiedzieć. Ale dlatego, że cisza w tym cholernym pokoju przypomina próbę złapania tchu w pieprzonym grobie. Wszystkie oczy. Każda jedna para starożytnych oczu Alfów utkwiona we mnie, jakbym właśnie rozebrała się do naga i zatańczyła na stole. Nikt się nie odzywa. Nawet Malakai. Dobrze. Śmiało, lekceważcie mnie. Pozwólcie, że coś wam