Wciąż słyszę to przyprawiające o mdłości mlaśnięcie rozrywanego mięsa; obraz pokrytej krwią dłoni Malakaia, wyciągającej gardło samotnika, odtwarza się w mojej głowie w kółko. Moje ręce nie przestają drżeć. Ciało samotnika już zniknęło, odciągnięte przez wojowników stada, którzy wyglądali na równie zaniepokojonych, co ja. Cassian odszedł po wykrzyczeniu rozkazów, ale w ogóle mnie to nie obchodziło