Perspektywa Viviany Chłodne nocne powietrze uderzyło mnie niczym policzek. Wyszłam z sali balowej i oparłam się o kamienną balustradę tarasu; miasto Florencja migotało pode mną jak we gorączkowym śnie. Oddychałam płytko, a jedwab mojej sukienki nagle stał się zbyt ciasny, jakby jakaś dłoń zaciskała się wokół moich żeber. Wciąż moja żona. Nie. Nie, nie mogłam o tym myśleć. Nie wtedy, gdy każda czę