Perspektywa Viviany Rocco przestał kolorować w sekundzie, w której wróciłam do salonu. Jego małe palce zaciskały się na jaskrawozielonym flamastrze, zawieszonym nad plątaniną żywych linii na brystolu. Przechylił głowę, a ciemne loki rozsypały się wokół jego twarzy. — Mamusiu? — zapytał. — Kto był przy drzwiach? Serce tłukło mi się o żebra. Wzięłam powolny, cichy wdech przez nos, zmuszając mięśnie