Perspektywa Viviany Gino padł na ziemię niczym marionetka, której odcięto sznurki. W jednej sekundzie stał tam, żywy, wściekły i niebezpieczny, a w następnej leżał już na asfalcie, a jego ciało wykręcone było w nienaturalny sposób, gdy wokół rosła ciemna kałuża. Krew. Tak dużo krwi. Wpatrywałam się w to; mój umysł wzbraniał się przed nadążaniem za wzrokiem. Jego klatka piersiowa się nie poruszała