Z perspektywy Viviany Spróbowałam się odsunąć. Nie pozwolił mi. Jego dłoń zacisnęła się na moim nadgarstku – ani brutalnie, ani delikatnie, po prostu wystarczająco desperacko, by powstrzymać mnie przed zniknięciem w ten sposób, w jaki zawsze to robiłam, gdy wszystko mnie przerastało. – Viv. Dźwięk mojego imienia w jego ustach roztrzaskał coś we mnie. – Nie rób tego – ostrzegłam go drżącym głosem.