Perspektywa Viviany Dłoń Vincenza spoczęła na moim udzie, zanim zdążyliśmy minąć bramę. – Patrz na drogę – mruknęłam, chociaż siedzieliśmy na tylnym siedzeniu, a on wcale nie prowadził. Wcale też nie odsunęłam się od jego dotyku, wręcz przeciwnie, przysunęłam się bliżej. Zaśmiał się cicho, lekko zaciskając palce. – Robisz to celowo. Zerknęłam na niego. – Robię co? – Mając to na sobie – powiedział