Z perspektywy Viviany Z początku w ogóle nie usłyszałam jego kroków. Słyszałam jedynie bicie własnego serca – bolesne, gorączkowe dudnienie pod moimi dłońmi, kiedy kuliłam się na zimnej, marmurowej podłodze, próbując złapać roztrzaskane kawałki siebie samej, zanim zdążą się rozsypać. Wtedy usłyszałam jego głos: – Viv? Brzmiał ciepło, z wyczuwalną troską; było to dokładnie to, na co nie byłam gotow