Z perspektywy Vincenzo Viv nie dała mi czasu na myślenie. W jednej sekundzie coś mówiłem, a w następnej Viviana chwyciła mnie za kołnierz, splatając palce w materiale mojej koszuli, i pchnęła mnie na drzwi na tyle mocno, by zadźwięczały w futrynie. Dźwięk poniósł się echem. Podobnie jak wyraz jej oczu. Gniew. Pożądanie. Zaborczość. – Nie wolno ci na mnie tak patrzeć – powiedziała niskim głosem, d