Perspektywa Vincenza Przećwiczyłem tę rozmowę w głowie dziesiątki razy. Każda jej wersja kończyła się źle. Albo odchodziła. Albo płakała. Albo patrzyła na mnie, jakbym był obcym, któremu kiedyś ufała, a teraz już nie mogła. Więc kiedy Viviana stała przy basenie, a woda ściekała z jej mokrych włosów, a Rocco z całkowitym oddaniem gonił pływającą zabawkę, zmusiłem się do zwolnienia tempa. Nie rozkaz