Z perspektywy Viviany Minęła już chwila od zakończenia rozmowy, ale nie mogłam przestać o niej myśleć. Żal. Wstyd. Gniew. Pragnienie. Plątały się we mnie niczym iskrzące w ciemności kable. Przycisnęłam czoło do baru; drewno było chłodne dla mojej skóry. Muzyka dudniła w moich kościach, zbyt głośna, zbyt jaskrawa. Ktoś obok się zaśmiał. Emilio powiedział coś, czego nie potrafiłam rozszyfrować. Gine