Powiedziałem sobie, żeby się nie ruszać. Żeby posadzić dupę i zostawić ją w spokoju. Nie moja sprawa. Nie mój problem. Ale wtedy wstała. Wciągając tę ciężką torbę na ramię, jakby ważyła więcej niż ona sama. Ramiona napięte. Oczy wlepione w boisko, jakby wierzyła, że jeśli będzie się gapić wystarczająco mocno, ktoś przyjdzie jej szukać. Nikt nie przychodzi. Zeszła już do połowy trybun, zanim w ogól