Przewijam bez celu ekran telefonu, którego światło omywa moją twarz bladym blaskiem w ciemnym pokoju. Powiadomienia, SMS-y, durne nagłówki. Nic ważnego. Nic prawdziwego. Spoglądam w bok. I zamieram. Penny jest zwinięta w kłębek na drugim końcu kanapy, kolana ma mocno przyciągnięte do piersi, jej twarz jest rozluźniona we śnie. Koc, który na nią narzuciłem, zsunął się do połowy; jej nagie nogi są w