W chwili, gdy przekraczamy próg, Penny wydaje z siebie dramatyczny jęk, który niesie się echem po korytarzu, i wyrzuca ręce w górę, jakby wszechświat obraził ją osobiście. – Ta głupia burza próbuje nas zabić nawet teraz, gdy już się skończyła – mamrocze, piorunując wzrokiem półprzemoczoną wycieraczkę, jakby ta wyrządziła jej jakąś krzywdę. Tyler śmieje się – głośnym, swobodnym śmiechem, który odbi