Frontowe drzwi zamykają się za nią z ostatecznością, która przecina dom jak cienkie, zimne ostrze. Czekam na szczycie schodów, z ramionami skrzyżowanymi na piersi, poręcz chłodzi mi kostki dłoni, wsłuchując się w cichnący odgłos jej kroków na chodniku, w to, jak zbyt szybko nikną w nocnym powietrzu. Jest tam zimno. Zimniej, niż wskazywałby jej strój. Wciąż to widzę — cienki kardigan opięty na jej