– Możecie posprzątać, chłopcy – mówi mama, wstając z kanapy i przeciągając się. – My idziemy spać. Mój tata wtóruje jej cichym: – Dobranoc, wam dwóm. I Asher – dzięki jeszcze raz za wcześniejszy obiad. Tyler jęczy dramatycznie, zapadając się głębiej w kanapę, jakby mógł w niej zniknąć. Zerkam na niego. – Wstawaj. Wzdycha, jakby został osobiście zaatakowany. – No chodź – dodaję. – Jak zrobimy to ra