Powietrze wciąż pachnie deszczem, gdy wyciągam się pod kocem, delektując się rzadką, ciepłą ciszą. Ale wtedy odzywa się rozsądek — i fakt, że mój żołądek burczy wystarczająco głośno, by zawstydzić mnie i zmusić do działania. Zrzucam koc i siadam, wygładzając koszulkę Ashera na moich gołych nogach, gdy odwracam się w stronę kuchni. – Okej – oświadczam, głosem wciąż chropowatym od snu, ale zdetermin