Kiedy wchodzimy do środka, wciąż jestem na wpół śpiąca. Jazda samochodem poluzowała coś w moim mózgu – ten rodzaj sennej mgły, który masz, gdy drzemiesz odrobinę za długo i teraz rzeczywistość wydaje się poruszać w złym tempie. Tyler zamyka za nami drzwi wejściowe, zrzuca buty i prowadzi mnie za rękę do salonu. – Tutaj – mówi, delikatnie ciągnąc mnie na kanapę. Mrugam do niego, wciąż zawieszona gd