Punkt widzenia Elodie – Elodie... Jego głos odezwał się ponownie, tym razem bardziej szorstki i z nutą przynaglenia. Zamarłam, wpatrując się w niewyraźny kształt jego sylwetki przez zasłonę, która nas dzieliła. Znowu pomyślałam, że mi się zdawało, ale wtedy powiedział to po raz trzeci. – Elodie... Okej, to z pewnością nie był wymysł, a jego ton się zmienił. To nie był ten sam cichy szept co wcześn