Perspektywa Elodie Kiernan wstaje z krzesła w chwili, gdy wchodzę. Jego brwi ściągają się, gdy przenosi wzrok na telefon, który wyciągam w jego stronę. Światło lampki na biurku wyostrza jego rysy, a napięcie na jego twarzy jest niemożliwe do przeoczenia. – Co się stało? – pyta cichym głosem. Przełykam ślinę, zmuszając się, by słowa zabrzmiały równo. – Znowu dzwonili. Całe jego ciało nieruchomieje.