*Kaelen* Szczęk stali dzwonił mi w uszach, a smród wygnańczego ścierwa zatykał nozdrza. Mój wilk krążył tuż pod skórą, rwiąc się do tego, by szarpać, niszczyć i chronić. Ale w głowie miałam tylko jedną myśl. Elora. Widziałem, jak ucieka. Widziałem, jak dociera do bram szkoły, a jej postać znika za bezpiecznymi murami akademii. Ale to nie oznaczało, że była bezpieczna. Niezupełnie. Atak Wygnańców b