Harper Niski skrzyp przetoczył się przez hol, głęboki i powolny, niczym stare drewno pracujące pod ciężarem. Ale tu nie było drewna. Tylko kamień. Dłoń Declana musnęła moje ramię – nie po to, by mnie pocieszyć, lecz by mnie zatrzymać. Jego oczy pozostawały utkwione w górze. Cienie nad nami znów się poruszyły. Tym razem to nie był tylko ruch. To był kształt. Długi. Smukły. Przywierający do ściany,