Harper Zanim cisza mogła się przedłużyć – zanim spłonęłam od gorąca pełznącego w górę mojej szyi – wyrzuciłam to z siebie. – Książka! Declan zamrugał, marszcząc brwi. – …Co? Mocniej przytuliłam tom do piersi, jakby był jakąś tarczą. – Książka. Ta po łacinie. Mieliśmy… mieliśmy dzisiaj nad nią usiąść, pamiętasz? Ja tylko… – Słowa potykały się o siebie, wypływając zbyt szybko i zbyt desperacko, byle