Declan Stałem tam bez ruchu, patrząc, jak znika w mrocznym korytarzu, a echo stukotu jej butów o kamień uderzało w miarowym rytmie, który doprowadzał mnie do szału. Nawet się nie obejrzała. Ani razu. Zacisnąłem szczękę, a słowa, które we mnie rzuciła, wciąż brzmiały mi w głowie. *Twoja para.* Jakby to było przekleństwo. Jakby to było wszystko, kim dla niej byłem. Wszystko, kim kiedykolwiek będę. G