***Hazel*** Między nami przeciąga się cisza. Głos Gideona jest niski, gdy znów się odzywa: – Czy oni kiedykolwiek naprawdę cię widzieli? Kręcę głową. – Nie do końca. Lubili to, co potrafiłam zrobić. To, co ułatwiałam. Nie... mnie. Jego spojrzenie ciemnieje. Nie ze złości na mnie. Na nich. – A kiedy przestałaś im dawać? – pyta. – Złościli się – odpowiadam. – Byli zdezorientowani. Jakby nagle zepsuł