***Hazel*** Pierwsze rzędy są zbyt wyeksponowane. Zbyt widoczne. Ludzie by przechodzili. Gapili się. Czytali imiona z obojętnością podczas niedzielnego spaceru, jakby to było nic takiego. Mój wzrok przykuwa daleki, prawy róg. – Tutaj – mówię, wskazując palcem. – Z tyłu, blisko linii drzew. Beatrice pochyla się nad dużą mapą cmentarza rozłożoną na jej wypolerowanym biurku. Jej wypielęgnowany palec