***Hazel*** Max odchyla się w fotelu i pociera twarz obiema dłońmi. – Powinienem to chyba powiedzieć – mruczy. – Wiesz, to nic złego, jeśli jej odmówisz. Zerkam na niego. Nie patrzy na mnie, po prostu wpatruje się w przednią szybę, jakby starannie dobierał słowa. – Chce dobrze – dodaje. – Ale potrafi być nieustępliwa niczym walec, kiedy się martwi. Waham się. Potem powoli wypuszczam powietrze. – W