***Gideon*** Powoli opadam z powrotem na krzesło; ten ciężar przygniata mi klatkę piersiową. – Ja tego nie robię – mówię cicho. – Ja nie… potrzebuję ludzi. Max wzrusza ramionami. – Każdy kogoś potrzebuje. – Ja zastępuję ludzi – rzucam ostro. – Tak to tu działa. – A jednak – zauważa, wskazując w stronę szklanej ściany – ona jest niezastąpiona. Przełykam ślinę. – Sprawia, że to wszystko funkcjonuje