***Hazel*** Kuchnia pachnie kawą, masłem i czymś normalnym. Już samo to wydaje się małym cudem. Stoję przy kuchence, przerzucając naleśniki, podczas gdy jajka skwierczą na innej patelni. Nałożyłam już jedną porcję jedzenia, a Preston i Max siedzą przy wyspie kuchennej, jakby zostali zaproszeni na jakiś bardzo dziwny szczyt śniadaniowy. Z wyuczoną wprawą wsuwam przed nich talerze. – Proszę – mówię.