***Hazel*** Nie spieszę się z powrotem do biurka. To by wyglądało na ulgę. Zamiast tego wchodzę swoim normalnym krokiem, obcasy miarowo stukają o marmurową podłogę, kręgosłup mam wyprostowany, a wyraz twarzy neutralny. Rodzaj spokoju, który przychodzi dopiero po tym, jak przetrawiłaś całą panikę i wyszłaś z drugiej strony ostrzejsza. Biuro wydaje się inne. Nie jest ani głośne. Ani ciche. Jest czuj