***Hazel*** Na korytarzu słychać słabe echo kroków. Nie spieszą się. Są miarowe. Prostuję się odruchowo, wygładzając dłońmi płaszcz, jakby sama postawa mogła mnie ochronić. – Cokolwiek się wydarzy – mówi pod nosem Jocelyn – nic więcej nie mów. Ani słowa. Niech mówi Preston. Kiwam głową. Drzwi otwierają się ponownie. Tym razem pracownik nie jest sam. A nerwowy ucisk w żołądku zmienia się w coś znac