**Z perspektywy Margot** Coban Santorelli. Imię i nazwisko zawisły w powietrzu niczym dym — gęsty i niemożliwy do zignorowania. Osiadło głęboko w mojej klatce piersiowej, jakby sam Coban właśnie wszedł do tego cholernego pokoju razem z nami... Strażnik ponownie przekartkował dokumenty, tym razem wolniej, zupełnie jakby on sam potrzebował się upewnić, że to, co zaraz powie, jest prawdą. — Będę szc