**Perspektywa Cobana** Nie drgnąłem. Nie zamrugałem. Tylko odwzajemniałem jego spojrzenie, z tym samym wyrazem twarzy, którego doskonalenie zajęło mi lata – płaskim, niewzruszonym, nieodgadnionym. Tym, który kiedyś nazywał maską dla tchórzy. „Nie przyszedłem tu nadrabiać zaległości” – powiedziałem po długiej ciszy. „Więc mów, po co, do cholery, przyszedłeś”. Jego oczy rozbłysły z rozbawieniem.