**Oczami Margot** Nie wiedziałam, jak długo tam zostałam – skurczona na podłodze celi, zwinięta jak coś żałosnego i małego, oddychając w krótkich, urywanych haustach, które raniły mi gardło. Cisza była w tym wszystkim najgorsza. Ani jednego kroku. Ani jednego syknięcia oddechu. Żadnego skrzypnięcia świadczącego o ruchu za mną, które potwierdziłoby, czy nadal tu jest. Tylko moje własne szlochy odbi