**POV Cobana** Miała tupet o to zapytać. „O czym śniłeś, Cobanie?” wyszeptała, a jej głos drżał, ale był na tyle opanowany, by pociągnąć mnie za język. Słowa wślizgnęły się do mojej czaszki niczym gorące ostrze, gdy wpatrywałem się w drzwi celi – odwrócony do niej plecami, podczas gdy mój umysł pędził, by odtworzyć sen. Pas. Ból. Wyraz jego twarzy, gdy „dawał mi nauczkę”. Moje plecy natychmias