**POV Coban** Słońce nadal niemiłosiernie prażyło, gdy przemierzaliśmy dziedziniec. Margot szła tuż przede mną, a bluza wisiała na niej niezgrabnie. Ciągnęła za rękawy, jakby nie mogła już dłużej znieść tego uczucia, a ja wcale jej się nie dziwiłem, nie po tym, jak długo kazałem jej siedzieć w słońcu w tym cholerstwie. Ale nie chodziło o bluzę. Chodziło o kontrolę. O patrzenie, jak trochę się wije