**Perspektywa Margot** Godziny mijały powoli. Długie. Męczące. Dławiące. Nie miałam już pojęcia, która jest godzina. W celi nie było zegarów, nie wpadało przez okna światło słoneczne, by mierzyć dzień. Tylko ten sam przyćmiony, sztuczny blask z panelu sufitowego, który cicho brzęczał, gdy cisza przeciągała się zbyt długo. I Boże, jak się przeciągała. Nie słyszałam żadnego dźwięku z korytarza, odką