**Perspektywa Margot** Na początku nic nie powiedział. Po prostu tam stał. Przewiercał mnie na wylot swoim spojrzeniem. Czułam, jak jego oczy przesuwają się po każdym centymetrze mojego ciała niczym płonący szperacz — oceniając, kalkulując, odliczając do czegoś, co wydawało się moimi ostatnimi chwilami… Ta cisza była głośniejsza niż cokolwiek, co mógłby wykrzyczeć. Zrobiłam powolny, drżący krok